ਨਾਨਕ ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪਾਈਐ ਅਨਦਿਨੁ ਨਾਮੁ ਲਏਇ ॥੧॥હે નાનક! ગુરુમુખ બનીને જ વાહ-વાહ રૂપી સ્તુતિગાન નું દાન પ્રાપ્ત થાય છે અને જીવ હંમેશા પરમાત્માનું નામ જ જપે છે ॥૧॥ ਮਃ ੩ ॥મહેલ ૩ ॥ ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਸੇਵੇ ਸਾਤਿ ਨ ਆਵਈ ਦੂਜੀ ਨਾਹੀ ਜਾਇ ॥સદ્દગુરુની સેવા કર્યા વગર મનને શાંતિ થતી નથી અને દ્વૈત ભાવ
ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਤਿਸ ਨੋ ਆਖੀਐ ਜਿ ਸਭ ਮਹਿ ਰਹਿਆ ਸਮਾਇ ॥આપણે તેના જ ગુણગાન ગાવા જોઈએ જે બધા જીવોમાં સમાયેલા છે ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਤਿਸ ਨੋ ਆਖੀਐ ਜਿ ਦੇਦਾ ਰਿਜਕੁ ਸਬਾਹਿ ॥જે આપણે ભોજન પ્રદાન કરે છે તેને જ વાહ-વાહ કહેવું જોઈએ ਨਾਨਕ ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਇਕੋ ਕਰਿ ਸਾਲਾਹੀਐ ਜਿ ਸਤਿਗੁਰ ਦੀਆ ਦਿਖਾਇ ॥੧॥હે નાનક! વાહ-વાહ કરીને
ਨਾਨਕ ਮਨ ਹੀ ਤੇ ਮਨੁ ਮਾਨਿਆ ਨਾ ਕਿਛੁ ਮਰੈ ਨ ਜਾਇ ॥੨॥હે નાનક! મન દ્વારા મનને આધ્યાત્મિક સુખ મળે છે અને પછી ન તો કઈ મરે છે અને ન તો જાય છે ॥૨॥ ਪਉੜੀ ॥પગથિયું ॥ ਕਾਇਆ ਕੋਟੁ ਅਪਾਰੁ ਹੈ ਮਿਲਣਾ ਸੰਜੋਗੀ ॥મનુષ્ય શરીર એક અપાર કિલ્લો છે જે સંયોગથી જ પ્રાપ્ત થાય છે ਕਾਇਆ
ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਉਬਰੇ ਜਿ ਆਪਿ ਮੇਲੇ ਕਰਤਾਰਿ ॥੨॥હે નાનક! ગુરુમુખ મનુષ્ય સંસાર સાગરને પાર થઈ જાય છે તેને કર્તાર પ્રભુ પોતાની સાથે મેળવી લે છે ॥૨॥ ਪਉੜੀ ॥પગથિયું ॥ ਭਗਤ ਸਚੈ ਦਰਿ ਸੋਹਦੇ ਸਚੈ ਸਬਦਿ ਰਹਾਏ ॥ભક્ત સાચા પરમાત્માના દરવાજા પર બેઠા ખુભ શોભે છે તે સાચા શબ્દ દ્વારા જ સ્થિર રહે છે ਹਰਿ ਕੀ
ਹਰਿ ਸੁਖਦਾਤਾ ਮਨਿ ਵਸੈ ਹਉਮੈ ਜਾਇ ਗੁਮਾਨੁ ॥સુખોનો દાતા હરિ મનમાં નિવાસ કરી લેશે અને અભિમાન અને ઘમંડ નાશ થઈ જશે ਨਾਨਕ ਨਦਰੀ ਪਾਈਐ ਤਾ ਅਨਦਿਨੁ ਲਾਗੈ ਧਿਆਨੁ ॥੨॥હે નાનક! જ્યારે પ્રભુ કૃપા-દ્રષ્ટિ કરે છે તો પ્રાણીનું ધ્યાન દિવસ-રાત સત્યમાં જ લાગેલું રહે છે ॥૨॥ ਪਉੜੀ ॥પગથિયું ॥ ਸਤੁ ਸੰਤੋਖੁ ਸਭੁ ਸਚੁ ਹੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪਵਿਤਾ
ਕਾਇਆ ਮਿਟੀ ਅੰਧੁ ਹੈ ਪਉਣੈ ਪੁਛਹੁ ਜਾਇ ॥આ શરીર તો માટી છે આંધળું અને જ્ઞાનહીન છે ਹਉ ਤਾ ਮਾਇਆ ਮੋਹਿਆ ਫਿਰਿ ਫਿਰਿ ਆਵਾ ਜਾਇ ॥જો જીવાત્માને પૂછવામાં આવે તો જીવાત્મા કહે છે કે મને તો મોહ-માયાએ આકર્ષિત કરેલી છે એટલે હું વારંવાર સંસારમાં આવતી-જતી રહું છું ਨਾਨਕ ਹੁਕਮੁ ਨ ਜਾਤੋ ਖਸਮ ਕਾ ਜਿ ਰਹਾ ਸਚਿ
ਇਹੁ ਜੀਉ ਸਦਾ ਮੁਕਤੁ ਹੈ ਸਹਜੇ ਰਹਿਆ ਸਮਾਇ ॥੨॥આ જીવાત્મા તો હંમેશા મુક્ત છે અને સરળતાથી પ્રભુમાં લીન રહે છે ॥૨॥ ਪਉੜੀ ॥પગથિયું ॥ ਪ੍ਰਭਿ ਸੰਸਾਰੁ ਉਪਾਇ ਕੈ ਵਸਿ ਆਪਣੈ ਕੀਤਾ ॥પ્રભુએ આ સંસાર ઉત્પન્ન કરીને તેને પોતાના વશમાં કરેલું છે ਗਣਤੈ ਪ੍ਰਭੂ ਨ ਪਾਈਐ ਦੂਜੈ ਭਰਮੀਤਾ ॥પ્રભુ ગણના અર્થાત ચતુરાઈથી પ્રાપ્ત થતા નથી અને
ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਨ ਪਾਇਆ ਜਨਮੁ ਬਿਰਥਾ ਗਵਾਇਆ ਨਾਨਕ ਜਮੁ ਮਾਰਿ ਕਰੇ ਖੁਆਰ ॥੨॥હે નાનક! તે હરિના નામને પ્રાપ્ત કરતા નથી અને પોતાના અણમોલ જન્મ વ્યર્થ ગુમાવી દે છે આથી યમદૂત તેને દંડ દઈને અપમાનિત કરે છે ॥૨ ਪਉੜੀ ॥પગથિયું ॥ ਆਪਣਾ ਆਪੁ ਉਪਾਇਓਨੁ ਤਦਹੁ ਹੋਰੁ ਨ ਕੋਈ ॥જ્યારે પરમાત્માએ પોતાની જાતને ઉત્પન્ન કર્યા ત્યારે બીજું
ਜਿਉ ਬੋਲਾਵਹਿ ਤਿਉ ਬੋਲਹ ਸੁਆਮੀ ਕੁਦਰਤਿ ਕਵਨ ਹਮਾਰੀ ॥હે સ્વામી! જેમ તું બોલાવે છે તેમ જ અમે બોલીએ છીએ અન્યથા અમારી શું સક્ષમતા કે અમે કાંઈ બોલી શકીએ? ਸਾਧਸੰਗਿ ਨਾਨਕ ਜਸੁ ਗਾਇਓ ਜੋ ਪ੍ਰਭ ਕੀ ਅਤਿ ਪਿਆਰੀ ॥੮॥੧॥੮॥સત્સંગતિમાં નાનકે તે જ યશોગાન કર્યું છે જે પ્રભુને અત્યંત વ્હાલું છે ॥૮॥૧॥૮॥ ਗੂਜਰੀ ਮਹਲਾ ੫ ਘਰੁ ੪ગુજરી
ਸਨਕ ਸਨੰਦਨ ਨਾਰਦ ਮੁਨਿ ਸੇਵਹਿ ਅਨਦਿਨੁ ਜਪਤ ਰਹਹਿ ਬਨਵਾਰੀ ॥ સનક, સનંદન અને નારદ મુનિ વગેરે બનવારી પ્રભુની સેવા ઉપાસના કરે છે અને દિવસ રાત પ્રભુ નામનું જાપ કરવામાં મગ્ન રહે છે ਸਰਣਾਗਤਿ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਜਨ ਆਏ ਤਿਨ ਕੀ ਪੈਜ ਸਵਾਰੀ ॥੨॥હે પ્રભુ! જ્યારે ભક્ત પ્રહલાદ તારી શરણમાં આવ્યો હતો તો તે તેની લાજ રાખી લીધી હતી