ਗੋਰਾਂ ਸੇ ਨਿਮਾਣੀਆ ਬਹਸਨਿ ਰੂਹਾਂ ਮਲਿ ॥આ બિચારી કબરો પર આત્માઓ હક જમાવીને બેઠી છે ਆਖੀਂ ਸੇਖਾ ਬੰਦਗੀ ਚਲਣੁ ਅਜੁ ਕਿ ਕਲਿ ॥੯੭॥હે શેખ ફરીદ! પ્રભુની ભક્તિ કરો, કારણ કે આજે કે કાલે તમારે જવાનું છે. || ૯૭ || ਫਰੀਦਾ ਮਉਤੈ ਦਾ ਬੰਨਾ ਏਵੈ ਦਿਸੈ ਜਿਉ ਦਰੀਆਵੈ ਢਾਹਾ ॥બાબા ફરીદ કહે છે – મૃત્યુના બંધન
ਦੇਹੀ ਰੋਗੁ ਨ ਲਗਈ ਪਲੈ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਪਾਇ ॥੭੮॥આના કારણે શરીરને કોઈ રોગ કે બીમારી લાગતી નથી અને સર્વસ્વ પ્રાપ્ત થાય છે ||૭૮|| ਫਰੀਦਾ ਪੰਖ ਪਰਾਹੁਣੀ ਦੁਨੀ ਸੁਹਾਵਾ ਬਾਗੁ ॥હે ફરીદ! આ સંસાર એક સુંદર બગીચો છે, જેમાં જીવરૂપી પક્ષી મહેમાન સમાન છે. ਨਉਬਤਿ ਵਜੀ ਸੁਬਹ ਸਿਉ ਚਲਣ ਕਾ ਕਰਿ ਸਾਜੁ ॥੭੯॥સવારે જ્યારે (મૃત્યુનું) રણશિંગડું
ਸਾਈ ਜਾਇ ਸਮ੍ਹ੍ਹਾਲਿ ਜਿਥੈ ਹੀ ਤਉ ਵੰਞਣਾ ॥੫੮॥પરલોકનું પણ સ્મરણ કરો, જ્યાં તમારે જવું છે || ૫૮ || ਫਰੀਦਾ ਜਿਨੑੀ ਕੰਮੀ ਨਾਹਿ ਗੁਣ ਤੇ ਕੰਮੜੇ ਵਿਸਾਰਿ ॥શિક્ષણ આપતી વખતે ફરીદજી કહે છે કે જે કામોથી કોઈ ફાયદો નથી, એવા કામો જરા પણ છોડી દો. ਮਤੁ ਸਰਮਿੰਦਾ ਥੀਵਹੀ ਸਾਂਈ ਦੈ ਦਰਬਾਰਿ ॥੫੯॥અન્યથા તમારે ખરાબ કર્મોને લીધે
ਬੁਢਾ ਹੋਆ ਸੇਖ ਫਰੀਦੁ ਕੰਬਣਿ ਲਗੀ ਦੇਹ ॥શેખ ફરીદ હવે વૃદ્ધ થઈ ગયા છે, વૃદ્ધાવસ્થાને કારણે તેમનું શરીર ધ્રુજવા લાગ્યું છે. ਜੇ ਸਉ ਵਰ੍ਹ੍ਹਿਆ ਜੀਵਣਾ ਭੀ ਤਨੁ ਹੋਸੀ ਖੇਹ ॥੪੧॥જો સો વર્ષ જીવવા મળે તો પણ આ દેહને માટી જ બની જશે || ૪૧ || ਫਰੀਦਾ ਬਾਰਿ ਪਰਾਇਐ ਬੈਸਣਾ ਸਾਂਈ ਮੁਝੈ ਨ ਦੇਹਿ ॥ફરીદજી વિનંતી
ਧਿਗੁ ਤਿਨੑਾ ਦਾ ਜੀਵਿਆ ਜਿਨਾ ਵਿਡਾਣੀ ਆਸ ॥੨੧॥એવા લોકો માટે જીવવું ધિક્કાર યોગ્ય છે, જેઓ રબને છોડીને પારકી આશામાં રહે છે ||૨૧|| ਫਰੀਦਾ ਜੇ ਮੈ ਹੋਦਾ ਵਾਰਿਆ ਮਿਤਾ ਆਇੜਿਆਂ ॥હે ફરીદ! જો હું સજ્જન મહેમાનો થી કંઈક છુપાવું તો ਹੇੜਾ ਜਲੈ ਮਜੀਠ ਜਿਉ ਉਪਰਿ ਅੰਗਾਰਾ ॥੨੨॥મારુ શરીર અગ્નિના અંગારામાં એમ બળી જાય, જેમ પાગલપન બળે
ਬੰਨੑਿ ਉਠਾਈ ਪੋਟਲੀ ਕਿਥੈ ਵੰਞਾ ਘਤਿ ॥੨॥દુનિયાના લોકોની જેમ મેં પણ માથે પોટલું ઊંચક્યું છે, તેને છોડીને હું ક્યાં જાઉં? || ૨ || ਕਿਝੁ ਨ ਬੁਝੈ ਕਿਝੁ ਨ ਸੁਝੈ ਦੁਨੀਆ ਗੁਝੀ ਭਾਹਿ ॥આ સંસાર એક છુપી અગ્નિ છે જેમાં કશું સમજાતું નથી. ਸਾਂਈਂ ਮੇਰੈ ਚੰਗਾ ਕੀਤਾ ਨਾਹੀ ਤ ਹੰ ਭੀ ਦਝਾਂ ਆਹਿ ॥੩॥મારા માલિકે બહુ
ਮੁਕਤਿ ਪਦਾਰਥੁ ਪਾਈਐ ਠਾਕ ਨ ਅਵਘਟ ਘਾਟ ॥੨੩੧॥તેમના સંગતમાં જ મોક્ષ પ્રાપ્ત થાય છે અને મુશ્કેલ માર્ગમાં કોઈ અવરોધ થતો નથી ||૨૩૧|| ਕਬੀਰ ਏਕ ਘੜੀ ਆਧੀ ਘਰੀ ਆਧੀ ਹੂੰ ਤੇ ਆਧ ॥કબીર જી ઉપદેશ આપે છે કે અલબત્ત એક ઘડી કે અડધી ઘડી, અડધી થી પણ અડધી ਭਗਤਨ ਸੇਤੀ ਗੋਸਟੇ ਜੋ ਕੀਨੇ ਸੋ ਲਾਭ ॥੨੩੨॥જ્યાં
ਹਾਥ ਪਾਉ ਕਰਿ ਕਾਮੁ ਸਭੁ ਚੀਤੁ ਨਿਰੰਜਨ ਨਾਲਿ ॥੨੧੩॥હું મારા હાથ-પગથી બધું કરું છું અને તેનાથી મારું મન ઈશ્વરના સ્મરણમાં લીન રહે છે ||૨૧૩|| ਮਹਲਾ ੫ ॥મહેલ ૫ || ਕਬੀਰਾ ਹਮਰਾ ਕੋ ਨਹੀ ਹਮ ਕਿਸ ਹੂ ਕੇ ਨਾਹਿ ॥ગુરુ અર્જુન દેવજી કબીરજીને ટાંકીને કહે છે કે હે કબીર! દુનિયામાં અમારું કોઈ નથી અને અમે કોઈના
ਬਿਨੁ ਸੰਗਤਿ ਇਉ ਮਾਂਨਈ ਹੋਇ ਗਈ ਭਠ ਛਾਰ ॥੧੯੫॥આ રીતે જેમ ભઠ્ઠીમાં પડીને કોઈ વસ્તુ બળીને રાખ થઈ જાય છે, તેમ સત્સંગ વિના વ્યક્તિ ખરાબ સંગમાં નાશ પામે છે. || ૧૯૫ || ਕਬੀਰ ਨਿਰਮਲ ਬੂੰਦ ਅਕਾਸ ਕੀ ਲੀਨੀ ਭੂਮਿ ਮਿਲਾਇ ॥હે કબીર! જો આકાશનું શુદ્ધ ટીપું પૃથ્વી સાથે ભળી જાય તો તેને પૃથ્વીથી અલગ કરી
ਓਰਾ ਗਰਿ ਪਾਨੀ ਭਇਆ ਜਾਇ ਮਿਲਿਓ ਢਲਿ ਕੂਲਿ ॥੧੭੭॥જેમ કરા ગરમીથી પીગળીને પાણી સ્વરૂપે વહે છે અને ઢાળ મેળવીને વહી જાય છે ||૧૭૭|| ਕਬੀਰਾ ਧੂਰਿ ਸਕੇਲਿ ਕੈ ਪੁਰੀਆ ਬਾਂਧੀ ਦੇਹ ॥હે કબીર! પાંચ તત્વોરૂપી ધૂળ ભેળવીને ઈશ્વરે દેહરૂપી પડીકું બનાવ્યું છે. ਦਿਵਸ ਚਾਰਿ ਕੋ ਪੇਖਨਾ ਅੰਤਿ ਖੇਹ ਕੀ ਖੇਹ ॥੧੭੮॥આ દેહ ચાર દિવસનો તમાશો છે,