Odia Page 570

ਗੁਣ ਮਹਿ ਗੁਣੀ ਸਮਾਏ ਜਿਸੁ ਆਪਿ ਬੁਝਾਏ ਲਾਹਾ ਭਗਤਿ ਸੈਸਾਰੇ ॥ଯାହାକୁ ସେ ସ୍ଵୟଂ ଜ୍ଞାନ ପ୍ରଦାନ କରିଥାନ୍ତି, ସେହି ଗୁଣବାନ ପ୍ରାଣୀ ଗୁଣର ମାଲିକଙ୍କ ପାଖରେ ଲୀନ ରହିଥାଏ ଏବଂ ଏହି ନଶ୍ଵର ଦୁନିଆରେ ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ଭକ୍ତିର ଲାଭ ସେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥାଏ।   ਬਿਨੁ ਭਗਤੀ ਸੁਖੁ ਨ ਹੋਈ ਦੂਜੈ ਪਤਿ ਖੋਈ ਗੁਰਮਤਿ ਨਾਮੁ ਅਧਾਰੇ ॥ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ଭକ୍ତି ବିନା କେଉଁଠି ସୁଖ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏନାହିଁ, ଦୈତ୍ୟଭାବରେ ଫସି

Odia Page 520

ਸਲੋਕ ਮਃ ੫ ॥ଶ୍ଳୋକ ମହଲା 5 ॥  ਪ੍ਰੇਮ ਪਟੋਲਾ ਤੈ ਸਹਿ ਦਿਤਾ ਢਕਣ ਕੂ ਪਤਿ ਮੇਰੀ ॥ହେ ମୋର ମାଲିକ ! ତୁ ମୋର ଲଜ୍ଜା ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ନିଜ ପ୍ରେମର ରେଶମ ବସ୍ତ୍ର ଦେଇଛୁ।              ਦਾਨਾ ਬੀਨਾ ਸਾਈ ਮੈਡਾ ਨਾਨਕ ਸਾਰ ਨ ਜਾਣਾ ਤੇਰੀ ॥੧॥ନାନକ କହନ୍ତି ଯେ ହେ ମୋର ସାଇଁ! ତୁ ବଡ ଚତୁର ଏବଂ ପ୍ରବୀଣ ଅଟୁ, କିନ୍ତୁ ମୁଁ

Odia Page 519

ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਜਾਣੈ ਜਾਣੁ ਬੁਝਿ ਵੀਚਾਰਦਾ ॥ସର୍ବଜ୍ଞ ପ୍ରଭୁ ସାବି କିଛି ଜାଣିଥାନ୍ତି ଏବଂ ବୁଝି ବିଚାରି ନିଜ ରଚନାରେ ଧ୍ୟାନ ଦେଇଥାନ୍ତି।        ਅਨਿਕ ਰੂਪ ਖਿਨ ਮਾਹਿ ਕੁਦਰਤਿ ਧਾਰਦਾ ॥ସେ ନିଜ ଗୁଣ ଦ୍ଵାରା ଏକ କ୍ଷଣରେ ହିଁ ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରି ନିଅନ୍ତି ଆଉ       ਜਿਸ ਨੋ ਲਾਇ ਸਚਿ ਤਿਸਹਿ ਉਧਾਰਦਾ ॥ଯାହାକୁ ସତ୍ୟ ସାଥିରେ ଲଗାଇ ଥାଆନ୍ତି, ତାହାକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଥାନ୍ତି।     ਜਿਸ

Odia Page 518

ਜਿਸੁ ਸਿਮਰਤ ਸੁਖੁ ਹੋਇ ਸਗਲੇ ਦੂਖ ਜਾਹਿ ॥੨॥ଯାହାଙ୍କ ଆରାଧନା କରିଲେ ସୁଖ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଥାଏ ଆଉ ସବୁ ଦୁଃଖ ଦୂର ହୋଇଯାଏ॥2॥   ਪਉੜੀ ॥ପଉଡି ॥  ਅਕੁਲ ਨਿਰੰਜਨ ਪੁਰਖੁ ਅਗਮੁ ਅਪਾਰੀਐ ॥ପରମାତ୍ମା କୁଳ ରହିତ, ମାୟାତୀତ, ସର୍ବଶକ୍ତିମାନ, ଅଗମ୍ୟ ଏବଂ ଅପାର ଅଟନ୍ତି।      ਸਚੋ ਸਚਾ ਸਚੁ ਸਚੁ ਨਿਹਾਰੀਐ ॥ବାସ୍ତବରେ ସତ୍ୟର ପୁଞ୍ଜି, ପରମ-ସତ୍ୟ, ପରମାତ୍ମା ସତ୍ୟର ରୂପ ବନି ହିଁ ଦେଖା ଦିଅନ୍ତି।  ਕੂੜੁ ਨ

Odia Page 517

ਸਤਿਗੁਰੁ ਅਪਣਾ ਸੇਵਿ ਸਭ ਫਲ ਪਾਇਆ ॥ନିଜ ସଦଗୁରୁଙ୍କ ସେବା କରି ମୁଁ ସବୁ ଫଳ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛି।           ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹਰਿ ਕਾ ਨਾਉ ਸਦਾ ਧਿਆਇਆ ॥ମୁଁ ସଦା ହରିଙ୍କ ନାମାମୃତର ଧ୍ୟାନ କରିଥାଏ।          ਸੰਤ ਜਨਾ ਕੈ ਸੰਗਿ ਦੁਖੁ ਮਿਟਾਇਆ ॥ସନ୍ଥଙ୍କ ସଙ୍ଗତିରେ ରହି ମୁଁ ନିଜ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିଛି।      ਨਾਨਕ ਭਏ ਅਚਿੰਤੁ ਹਰਿ ਧਨੁ ਨਿਹਚਲਾਇਆ ॥੨੦॥ହେ ନାନକ! ହରିଙ୍କ ନିଶ୍ଚଲ ଧନ

Odia Page 516

ਨਾਨਕ ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪਾਈਐ ਅਨਦਿਨੁ ਨਾਮੁ ਲਏਇ ॥੧॥ହେ ନାନକ! ଗୁରୁମୁଖୀ ବନି ହିଁ ୱାହ! ୱାହ! ରୂପୀ ସ୍ତୁତିଗାନର ଦାନ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଥାଏ ଆଉ ଜୀବ ସଦା ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ନାମ ଜପିଥାଏ॥1॥       ਮਃ ੩ ॥ମହଲା 3 ॥  ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਸੇਵੇ ਸਾਤਿ ਨ ਆਵਈ ਦੂਜੀ ਨਾਹੀ ਜਾਇ ॥ସଦଗୁରୁଙ୍କ ସେବା ବିନା ମନକୁ ଶାନ୍ତି ମିଳେନାହିଁ ଏବଂ ଦୈତ୍ୟଭାବ ଦୂର ହୁଏନାହିଁ।    ਜੇ ਬਹੁਤੇਰਾ ਲੋਚੀਐ

Odia Page 515

ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਤਿਸ ਨੋ ਆਖੀਐ ਜਿ ਸਭ ਮਹਿ ਰਹਿਆ ਸਮਾਇ ॥ଆମେ ତାହାଙ୍କ ହିଁ ଗୁଣଗାନ କରିବା ଉଚିତ ଯିଏ ସବୁ ଜୀବଙ୍କ ଠାରେ ରହିଛନ୍ତି।         ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਤਿਸ ਨੋ ਆਖੀਐ ਜਿ ਦੇਦਾ ਰਿਜਕੁ ਸਬਾਹਿ ॥ଯିଏ ଆମକୁ ଭୋଜନ ପ୍ରଦାନ କରିଥାଏ, ତାହାକୁ ହିଁ ୱାହ! ୱାହ! କରିବା ଉଚିତ।     ਨਾਨਕ ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਇਕੋ ਕਰਿ ਸਾਲਾਹੀਐ ਜਿ ਸਤਿਗੁਰ ਦੀਆ ਦਿਖਾਇ ॥੧॥ହେ ନାନକ!

Odia Page 514

ਨਾਨਕ ਮਨ ਹੀ ਤੇ ਮਨੁ ਮਾਨਿਆ ਨਾ ਕਿਛੁ ਮਰੈ ਨ ਜਾਇ ॥੨॥ହେ ନାନକ! ମନ ଦ୍ଵାରା ମନକୁ ଆତ୍ମିକ ସୁଖ ମିଳିଥାଏ ଏବଂ ପୁଣି ନା କିଛି ମରିଥାଏ , ନା ହିଁ କିଛି ଯାଇଥାଏ॥2॥      ਪਉੜੀ ॥ପଉଡି ॥  ਕਾਇਆ ਕੋਟੁ ਅਪਾਰੁ ਹੈ ਮਿਲਣਾ ਸੰਜੋਗੀ ॥ମାନବ ଶରୀର ଏକ ଅପାର ଦୁର୍ଗ ଅଟେ ଯାହା ସଂଯୋଗରୁ ହିଁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଥାଏ।        ਕਾਇਆ ਅੰਦਰਿ ਆਪਿ ਵਸਿ

Odia Page 513

ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਉਬਰੇ ਜਿ ਆਪਿ ਮੇਲੇ ਕਰਤਾਰਿ ॥੨॥ହେ ନାନକ! ଗୁରୁମୁଖୀ ସଂସାର ସାଗରରୁ ପାର ହୋଇଯାଏ, ତାହାକୁ କର୍ତ୍ତା ପ୍ରଭୁ ନିଜ ସାଥିରେ ମିଳନ କରାଇ ଥାଆନ୍ତି॥2॥            ਪਉੜੀ ॥ପଉଡି ॥  ਭਗਤ ਸਚੈ ਦਰਿ ਸੋਹਦੇ ਸਚੈ ਸਬਦਿ ਰਹਾਏ ॥ଭକ୍ତ ସଚ୍ଚା ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ଵାରରେ ବସି ବିଡ଼ି ଶୋଭା ଦେଇଥାଏ, ସେ ସଚ୍ଚା ଶବ୍ଦ ଦ୍ଵାରା ହିଁ ସ୍ଥିର ରହିଥାଏ।  ਹਰਿ ਕੀ ਪ੍ਰੀਤਿ ਤਿਨ ਊਪਜੀ ਹਰਿ ਪ੍ਰੇਮ

Odia Page 512

ਹਰਿ ਸੁਖਦਾਤਾ ਮਨਿ ਵਸੈ ਹਉਮੈ ਜਾਇ ਗੁਮਾਨੁ ॥ସୁଖର ଦାତା ହରି ମନରେ ନିବାସ କରିବେ ଏବଂ ଅଭିମାନ ଓ ଗର୍ବ ନାଶ ହୋଇଯିବ।  ਨਾਨਕ ਨਦਰੀ ਪਾਈਐ ਤਾ ਅਨਦਿਨੁ ਲਾਗੈ ਧਿਆਨੁ ॥੨॥ହେ ନାନକ! ଯେବେ ପ୍ରଭୁ କୃପା-ଦୃଷ୍ଟି କରିଥାନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ପ୍ରାଣୀର ଧ୍ୟାନ ରାତି ଦିନ ସତ୍ୟରେ ହିଁ ଲାଗି ରହିବ॥2॥       ਪਉੜੀ ॥ପଉଡି ॥  ਸਤੁ ਸੰਤੋਖੁ ਸਭੁ ਸਚੁ ਹੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪਵਿਤਾ ॥ଗୁରୁମୁଖୀ ମନୁଷ୍ୟ ପବିତ୍ର,

error: Content is protected !!