ਨਾਨਕ ਦਾਸਨਿ ਦਾਸੁ ਕਹਤੁ ਹੈ ਹਮ ਦਾਸਨ ਕੇ ਪਨਿਹਾਰੇ ॥੮॥੧॥ହେ ନାନକ! ମୁଁ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦାସର ଦାସ ଏହି ସତ୍ୟ କହିଥାଏ ଯେ ମୁଁ ଦାସର ପାଣି ଭରିବା ବାଲା ଅଟେ||8||1|| ਨਟ ਮਹਲਾ ੪ ॥ନଟ ମହଲା 4॥ ਰਾਮ ਹਮ ਪਾਥਰ ਨਿਰਗੁਨੀਆਰੇ ॥ହେ ରାମ! ମୁଁ ଗୁଣବିହୀନ ମାତ୍ର ପଥର ଅଟେ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਿ ਗੁਰੂ ਮਿਲਾਏ ਹਮ ਪਾਹਨ ਸਬਦਿ
ਨਟ ਮਹਲਾ ੫ ॥ନଟ ମହଲା 5 ॥ ਹਉ ਵਾਰਿ ਵਾਰਿ ਜਾਉ ਗੁਰ ਗੋਪਾਲ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ହେ ପରମ-ପରମେଶ୍ଵର! ମୁଁ ତୋ’ ପ୍ରତି ବାରମ୍ବାର ସମର୍ପିତ ଅଟେ॥1॥ରୁହ॥ ਮੋਹਿ ਨਿਰਗੁਨ ਤੁਮ ਪੂਰਨ ਦਾਤੇ ਦੀਨਾ ਨਾਥ ਦਇਆਲ ॥੧॥ହେ ଦୀନନାଥ! ହେ ଦୟାର ସାଗର! ମୁଁ ଗୁଣବିହୀନ ଅଟେ, କିନ୍ତୁ ତୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦାତା ଅଟୁ||1|| ਊਠਤ ਬੈਠਤ ਸੋਵਤ ਜਾਗਤ ਜੀਅ ਪ੍ਰਾਨ ਧਨ ਮਾਲ ॥੨॥ପ୍ରତି ଶ୍ବାସରେ,
ਖੁਲੇ ਭ੍ਰਮ ਭੀਤਿ ਮਿਲੇ ਗੋਪਾਲਾ ਹੀਰੈ ਬੇਧੇ ਹੀਰ ॥ପ୍ରଭୁଙ୍କ ମିଳନ ଦ୍ଵାରା ଭ୍ରମର କବାଟ ଖୋଲି ଯାଇଛି, ନାମ ରୂପୀ ହୀରା ମନ ରୂପୀ ହୀରାକୁ ଭେଦ କରିଛି। ਬਿਸਮ ਭਏ ਨਾਨਕ ਜਸੁ ਗਾਵਤ ਠਾਕੁਰ ਗੁਨੀ ਗਹੀਰ ॥੨॥੨॥੩॥ହେ ନାନକ! ଗୁଣର ଗଭୀର ସାଗର ଠାକୁରଙ୍କ ଯଶୋଗାନ କରି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହୋଇ ଯାଇଛି||2||2||3|| ਨਟ ਮਹਲਾ ੫ ॥ନଟ ମହଲା 5॥ ਅਪਨਾ ਜਨੁ ਆਪਹਿ ਆਪਿ ਉਧਾਰਿਓ ॥ପରମେଶ୍ଵର
ਹਰਿ ਹੋ ਹੋ ਹੋ ਮੇਲਿ ਨਿਹਾਲ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ହେ ହରି! ଯଦି ତାହାଙ୍କ ସହିତ ମୋର ମିଳନ ହେବ ମୁଁ ଆନନ୍ଦିତ ହେବି॥1॥ରୁହ॥ ਹਰਿ ਕਾ ਮਾਰਗੁ ਗੁਰ ਸੰਤਿ ਬਤਾਇਓ ਗੁਰਿ ਚਾਲ ਦਿਖਾਈ ਹਰਿ ਚਾਲ ॥ଗୁରୁ ସନ୍ଥ ମୋତେ ମିଳନର ମାର୍ଗ ବତାଇଛନ୍ତି ଆଉ ସେ ମୋତେ ମାର୍ଗ ଦର୍ଶନ କରିଛନ୍ତି। ਅੰਤਰਿ ਕਪਟੁ ਚੁਕਾਵਹੁ ਮੇਰੇ ਗੁਰਸਿਖਹੁ ਨਿਹਕਪਟ ਕਮਾਵਹੁ ਹਰਿ ਕੀ ਹਰਿ ਘਾਲ
ਹਰਿ ਤੁਮ ਵਡ ਅਗਮ ਅਗੋਚਰ ਸੁਆਮੀ ਸਭਿ ਧਿਆਵਹਿ ਹਰਿ ਰੁੜਣੇ ॥ହେ ହରି! ତୁ ଅଗମ୍ୟ ଅଗୋଚର ଏବଂ ମହାନ ଅଟୁ, ସବୁ ଜୀବ ସୁନ୍ଦର ପରମେଶ୍ଵରଙ୍କ ହିଁ ମନନ କରିଥାନ୍ତି। ਜਿਨ ਕਉ ਤੁਮ੍ਹ੍ਹਰੇ ਵਡ ਕਟਾਖ ਹੈ ਤੇ ਗੁਰਮੁਖਿ ਹਰਿ ਸਿਮਰਣੇ ॥੧॥ଯାହା ଉପରେ ତୋର କୃପାଦୃଷ୍ଟି ହୋଇଯାଏ, ସେହି ଗୁରୁମୁଖୀ ହିଁ ତୋର ସ୍ମରଣ କରିଥାଏ||1|| ਇਹੁ ਪਰਪੰਚੁ ਕੀਆ ਪ੍ਰਭ ਸੁਆਮੀ ਸਭੁ ਜਗਜੀਵਨੁ ਜੁਗਣੇ
ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਇਓ ਹਮ ਸਤਿਗੁਰ ਚਰਨ ਪਖੇ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ଗୁରୁଙ୍କ କୃପାରୁ ହରିନାମର ଧ୍ୟାନ କରିଛି, ବର୍ତ୍ତମାନ ମୁଁ ସଦଗୁରୁଙ୍କ ଚରଣରେ ଲୀନ ରହିଥାଏ॥1॥ରୁହ॥ ਊਤਮ ਜਗੰਨਾਥ ਜਗਦੀਸੁਰ ਹਮ ਪਾਪੀ ਸਰਨਿ ਰਖੇ ॥ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, ହେ ଜଗଦୀଶ୍ଵର! ତୁ ମହାନ ଅଟୁ, ମୋ’ ଭଳି ପାପୀକୁ ଶରଣରେ ରଖିଛୁ। ਤੁਮ ਵਡ ਪੁਰਖ ਦੀਨ ਦੁਖ ਭੰਜਨ ਹਰਿ ਦੀਓ ਨਾਮੁ ਮੁਖੇ ॥੧॥ତୁ ପରମ
ਰਾਗੁ ਨਟ ਨਾਰਾਇਨ ਮਹਲਾ ੪ରାଗ ନଟ ନାରାୟଣ ମହଲା 4 ੴ ਸਤਿ ਨਾਮੁ ਕਰਤਾ ਪੁਰਖੁ ਨਿਰਭਉ ਨਿਰਵੈਰੁ ਅਕਾਲ ਮੂਰਤਿ ਅਜੂਨੀ ਸੈਭੰ ਗੁਰਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥ପରମାତ୍ମା ଏକ ଅଟନ୍ତି, ତାହାଙ୍କ ନାମ ସତ୍ୟ ଅଟେ। ସେ ସୃଷ୍ଟିର ରଚୟିତା ସର୍ବଶକ୍ତିମାନ ଅଟନ୍ତି। ତାହାଙ୍କ ଠାରେ କୌଣସି ଭୟ ବ୍ୟାପ୍ତ ହୁଏନାହିଁ, କାହା ସହିତ ତାହାଙ୍କ ଶତ୍ରୁତା ନାହିଁ, ସେ କାଳାତୀତ, ଅଜନ୍ମା ଏବଂ ସ୍ଵୟଂଭୂ ଅଟନ୍ତି ଆଉ ଗୁରୁ-କୃପା ଦ୍ଵାରା ତାହାଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ
ਦੇਵ ਸੰਸੈ ਗਾਂਠਿ ਨ ਛੂਟੈ ॥ହେ ଈଶ୍ଵର! ମନରୁ ସଂଶୟର ଗଣ୍ଠି ଖୋଲେ ନାହିଁ, ਕਾਮ ਕ੍ਰੋਧ ਮਾਇਆ ਮਦ ਮਤਸਰ ਇਨ ਪੰਚਹੁ ਮਿਲਿ ਲੂਟੇ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ଏଣୁ କାମ, କ୍ରୋଧ, ମାୟା, ଅଭିମାନ ଏବଂ ଇର୍ଷା- ଏହି ପାଞ୍ଚ ମିଶି ଶୁଭ ଗୁଣ ଲୁଟି ନେଇଛି॥1॥ରୁହ॥ ਹਮ ਬਡ ਕਬਿ ਕੁਲੀਨ ਹਮ ਪੰਡਿਤ ਹਮ ਜੋਗੀ ਸੰਨਿਆਸੀ ॥ଆମର ଏହି ବୁଦ୍ଧି କେବେ ମଧ୍ୟ ନାଶ ହୁଏନାହିଁ,
ਅਖੰਡ ਮੰਡਲ ਨਿਰੰਕਾਰ ਮਹਿ ਅਨਹਦ ਬੇਨੁ ਬਜਾਵਉਗੋ ॥੧॥ଏଣୁ ଅଖଣ୍ଡ ମଣ୍ଡଳ ନିରାକାରଙ୍କ ଠାରେ ପ୍ରବୃତ୍ତ ହୋଇ ଅନାହତ ବୀଣା ବାଜିଥାଏ||1|| ਬੈਰਾਗੀ ਰਾਮਹਿ ਗਾਵਉਗੋ ॥ମୁଁ ବୈରାଗୀ ବନି ରାମଙ୍କ ଗୁଣଗାନ କରିବି ଏବଂ ਸਬਦਿ ਅਤੀਤ ਅਨਾਹਦਿ ਰਾਤਾ ਆਕੁਲ ਕੈ ਘਰਿ ਜਾਉਗੋ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ଶବ୍ଦର ଅତୀତ ଅନାହତ ଧ୍ୱନିରେ ରତ ହୋଇ ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ଘର ପ୍ରାପ୍ତ କରିବି॥1॥ରୁହ॥ ਇੜਾ ਪਿੰਗੁਲਾ ਅਉਰੁ ਸੁਖਮਨਾ ਪਉਨੈ ਬੰਧਿ
ਜਬ ਨਖ ਸਿਖ ਇਹੁ ਮਨੁ ਚੀਨੑਾ ॥ଯେତେବେଳେ ଶିଖ ମନକୁ ଜାଣି ଦେଇଛି, ਤਬ ਅੰਤਰਿ ਮਜਨੁ ਕੀਨਾ੍ ॥੧॥ଅନ୍ତର୍ମନରେ ତୀର୍ଥ-ସ୍ନାନ କରି ନେଇଛି||1|| ਪਵਨਪਤਿ ਉਨਮਨਿ ਰਹਨੁ ਖਰਾ ॥ପ୍ରାଣର ପତି ମନର ପରମାନନ୍ଦରେ ରହିଥାଏ, ਨਹੀ ਮਿਰਤੁ ਨ ਜਨਮੁ ਜਰਾ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥କାରଣ ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଥାଏ, ନା ଜନ୍ମ ହୋଇଥାଏ ଏବଂ ନା ବାର୍ଦ୍ଧକ୍ୟର ରୋଗ ଲାଗିଥାଏ॥1॥ରୁହ॥ ਉਲਟੀ ਲੇ ਸਕਤਿ ਸਹਾਰੰ