ਗਉੜੀ ਮਹਲਾ ੫ ॥ଗଉଡି ମହଲା 5 ॥ ਜਿਸ ਕਾ ਦੀਆ ਪੈਨੈ ਖਾਇ ॥ହେ ଜନନୀ! ଯେଉଁ ଭଗବାନଙ୍କ ଦିଆହୋଇଥିବା ବସ୍ତ୍ର ମନୁଷ୍ୟ ପିନ୍ଧିଥାଏ ଆଉ ଭୋଜନ ଖାଇଥାଏ, ਤਿਸੁ ਸਿਉ ਆਲਸੁ ਕਿਉ ਬਨੈ ਮਾਇ ॥੧॥ସେହି ଭଗବାନଙ୍କ ସ୍ମରଣ କରିବାରେ ଆଳସ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ ନାହିଁ ॥1॥ ਖਸਮੁ ਬਿਸਾਰਿ ਆਨ ਕੰਮਿ ਲਾਗਹਿ ॥ଯେଉଁ ଜୀବ-ସ୍ତ୍ରୀ ନିଜ ପ୍ରଭୁ-ପତିକୁ ଭୁଲି ଅନ୍ୟ କାମରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥାଏ, ਕਉਡੀ ਬਦਲੇ ਰਤਨੁ
ਗਉੜੀ ਮਹਲਾ ੫ ॥ଗଉଡି ମହଲା 5 ॥ ਕਰੈ ਦੁਹਕਰਮ ਦਿਖਾਵੈ ਹੋਰੁ ॥ମନୁଷ୍ୟ ଦୁଷ୍କର୍ମ କରିଥାଏ, ପରନ୍ତୁ ବାହାର ଲୋକକୁ ଅନ୍ୟ ରୂପ ଦେଖାଇଥାଏ। ਰਾਮ ਕੀ ਦਰਗਹ ਬਾਧਾ ਚੋਰੁ ॥੧॥ଏପରି ବ୍ୟକ୍ତି ରାମଙ୍କ ଦରବାରରେ ଚୋର ଭଳି ଧରା ପଡିଥାଏ ॥1॥ ਰਾਮੁ ਰਮੈ ਸੋਈ ਰਾਮਾਣਾ ॥ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ରାମଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିଥାଏ, ସେ ରାମଙ୍କ ହିଁ ଉପାସକ ଅଟେ। ਜਲਿ ਥਲਿ ਮਹੀਅਲਿ ਏਕੁ ਸਮਾਣਾ ॥੧॥ ਰਹਾਉ
ਗਉੜੀ ਮਹਲਾ ੫ ॥ଗଉଡି ମହଲା 5 ॥ ਤੂੰ ਸਮਰਥੁ ਤੂੰਹੈ ਮੇਰਾ ਸੁਆਮੀ ॥ହେ ପ୍ରଭୁ! ତୁ ସର୍ବଶକ୍ତିମାନ ଅଟୁ ଆଉ ତୁ ହିଁ ମୋର ସ୍ଵାମୀ ଅଟୁ। ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਤੁਮ ਤੇ ਤੂੰ ਅੰਤਰਜਾਮੀ ॥੧॥ହେ ଠାକୁର! ତୁ ଅନ୍ତର୍ଯାମୀ ଅଟୁ ଆଉ ଏହି ଦୁନିଆରେ ସବୁ କିଛି ତୋର ପ୍ରେରଣାରୁ ହିଁ ହେଉଛି ॥1॥ ਪਾਰਬ੍ਰਹਮ ਪੂਰਨ ਜਨ ਓਟ ॥ହେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ପରଂବ୍ରହ୍ମ ପ୍ରଭୁ! ତୁ ହିଁ ସେବକଙ୍କ
ਗਉੜੀ ਮਹਲਾ ੫ ॥ଗଉଡି ମହଲା 5 ॥ ਗੁਰ ਕਾ ਸਬਦੁ ਰਾਖੁ ਮਨ ਮਾਹਿ ॥ଗୁରୁଙ୍କ ଶବ୍ଦ ନିଜ ମନରେ ଧାରଣ କର। ਨਾਮੁ ਸਿਮਰਿ ਚਿੰਤਾ ਸਭ ਜਾਹਿ ॥੧॥ପ୍ରଭୁଙ୍କ ନାମ- ସ୍ମରଣ ଦ୍ଵାରା ସମସ୍ତ ଚିନ୍ତା ଦୂର ହୋଇଯାଏ ॥1॥ ਬਿਨੁ ਭਗਵੰਤ ਨਾਹੀ ਅਨ ਕੋਇ ॥ଭଗବାନଙ୍କ ବିନା ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଆଉ କେହି ନାହିଁ। ਮਾਰੈ ਰਾਖੈ ਏਕੋ ਸੋਇ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ଏକ ଭଗବାନ ହିଁ ଜୀବକୁ ରକ୍ଷା
ਕਲਿ ਕਲੇਸ ਗੁਰ ਸਬਦਿ ਨਿਵਾਰੇ ॥ଗୁରୁଙ୍କ ବାଣୀ ମାନସିକ କ୍ଲେଶ ଏବଂ କଷ୍ଟକୁ ଦୂର କରିଦେଇଥାଏ। ਆਵਣ ਜਾਣ ਰਹੇ ਸੁਖ ਸਾਰੇ ॥੧॥ଗୁରୁଙ୍କ ବାଣୀର ଫଳ ସ୍ୱରୂପ ଜନ୍ମ ମରଣ ଚକ୍ର ଦୂର ହୁଏ ଓ ସର୍ବ ସୁଖ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଥାଏ ॥1॥ ਭੈ ਬਿਨਸੇ ਨਿਰਭਉ ਹਰਿ ਧਿਆਇਆ ॥ନିର୍ଭୀକ ଈଶ୍ଵରଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି ମୋର ଭୟ ଦୂର ହୋଇଯାଇଛି। ਸਾਧਸੰਗਿ ਹਰਿ ਕੇ ਗੁਣ ਗਾਇਆ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ସନ୍ଥଙ୍କ ସଙ୍ଗତିରେ
ਚਰਨ ਠਾਕੁਰ ਕੈ ਮਾਰਗਿ ਧਾਵਉ ॥੧॥ଚରଣ ଦ୍ଵାରା ମୁଁ ଠାକୁରଙ୍କ ମାର୍ଗ ଅନୁସରଣ କରିଥାଏ ॥1॥ ਭਲੋ ਸਮੋ ਸਿਮਰਨ ਕੀ ਬਰੀਆ ॥ଜୀବନର ସେହି ସମୟ ବଡ ଶୁଭ ଅଟେ, ଯେତେବେଳେ ଭଗବାନଙ୍କ ସ୍ମରଣ କରିବା ଅବସର ମିଳିଥାଏ। ਸਿਮਰਤ ਨਾਮੁ ਭੈ ਪਾਰਿ ਉਤਰੀਆ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ଭଗବାନଙ୍କ ନାମ ସ୍ମରଣ ଦ୍ଵାରା ଭୟାନକ ସାଗରରୁ ପାର କରି ହୁଏ। ॥1॥ରୁହ॥ ਨੇਤ੍ਰ ਸੰਤਨ ਕਾ ਦਰਸਨੁ ਪੇਖੁ ॥ହେ ଭାଇ! ନିଜ
ਸੰਤ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਜਨਮ ਮਰਣ ਤੇ ਛੋਟ ॥੧॥ସନ୍ଥଙ୍କ କୃପାରୁ ଜନ୍ମ-ମରଣରୁ ମୁକ୍ତି ହୋଇଯାଏ ॥1॥ ਸੰਤ ਕਾ ਦਰਸੁ ਪੂਰਨ ਇਸਨਾਨੁ ॥ସନ୍ଥଙ୍କ ଦର୍ଶନ ହିଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ତୀର୍ଥ ସ୍ନାନ ଅଟେ। ਸੰਤ ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੇ ਜਪੀਐ ਨਾਮੁ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ସନ୍ଥଙ୍କ କୃପାରୁ ହରିନାମର ଜପ କରାଯାଇ ଥାଏ ॥1॥ରୁହ॥ ਸੰਤ ਕੈ ਸੰਗਿ ਮਿਟਿਆ ਅਹੰਕਾਰੁ ॥ସନ୍ଥଙ୍କ ସଙ୍ଗତିରୁ ମନୁଷ୍ୟର ଅହଂ ଦୂର ହୋଇଯାଏ ਦ੍ਰਿਸਟਿ ਆਵੈ ਸਭੁ ਏਕੰਕਾਰੁ ॥੨॥ଆଉ ସର୍ବତ୍ର
ਮਾਨੁ ਮਹਤੁ ਨਾਨਕ ਪ੍ਰਭੁ ਤੇਰੇ ॥੪॥੪੦॥੧੦੯॥ନାନକ କହନ୍ତି ଯେ ହେ ଦୟାଳୁ ପରମାତ୍ମା ! ମୋତେ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଏବଂ ମାନ-ସମ୍ମାନ ତୋ’ ଦ୍ଵାରା ଦିଆ ହୋଇଛି ॥4॥40॥109॥ ਗਉੜੀ ਮਹਲਾ ੫ ॥ଗଉଡି ମହଲା 5 ॥ ਜਾ ਕਉ ਤੁਮ ਭਏ ਸਮਰਥ ਅੰਗਾ ॥ହେ ସର୍ବଶକ୍ତିମାନ ସ୍ଵାମୀ! ତୁ ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ସହାୟତା କରୁ,” ਤਾ ਕਉ ਕਛੁ ਨਾਹੀ ਕਾਲੰਗਾ ॥੧॥ସେଥିରେ କିଛି ମଧ୍ୟ କଳଙ୍କ ଲାଗିପାରେ ନାହିଁ॥1॥ ਮਾਧਉ ਜਾ
ਕਵਨ ਗੁਨੁ ਜੋ ਤੁਝੁ ਲੈ ਗਾਵਉ ॥ହେ ଇଶ୍ଵର! ତାହା କେଉଁ ଗୁଣ ଅଟେ ମୁଁ ଯାହାର ସ୍ତୁତି କରିବି,” ਕਵਨ ਬੋਲ ਪਾਰਬ੍ਰਹਮ ਰੀਝਾਵਉ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ହେ ପରଂବ୍ରହ୍ମ ପ୍ରଭୁ! ମୁଁ କଣ ବୋଲିବି ଯାହା ଦ୍ଵାରା ତୋତେ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବି ॥1॥ରୁହ॥ ਕਵਨ ਸੁ ਪੂਜਾ ਤੇਰੀ ਕਰਉ ॥ହେ ନାଥ! ତାହା କେଉଁ ପୂଜା-ଅର୍ଚ୍ଚନା ଅଟେ, ଯାହା ମୁଁ ତୋର କରିବି। ਕਵਨ ਸੁ ਬਿਧਿ ਜਿਤੁ ਭਵਜਲ ਤਰਉ
ਪੀਊ ਦਾਦੇ ਕਾ ਖੋਲਿ ਡਿਠਾ ਖਜਾਨਾ ॥ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ନିଜ ପିତା ଆଉ ଦାଦାର ଭଣ୍ଡାର ଅର୍ଥାତ ଗୁରୁଙ୍କ ବାଣୀର ଭଣ୍ଡାର ଖୋଲି ଦେଖିଛି ਤਾ ਮੇਰੈ ਮਨਿ ਭਇਆ ਨਿਧਾਨਾ ॥੧॥ସେତେବେଳେ ମୋର ମନରେ ଆନନ୍ଦର ଭଣ୍ଡାର ଭରିଯାଇଛି ॥1॥ ਰਤਨ ਲਾਲ ਜਾ ਕਾ ਕਛੂ ਨ ਮੋਲੁ ॥ଗୁଣସ୍ତୁତିର ଅମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନ ଏବଂ ଅଳଙ୍କାରରେ ਭਰੇ ਭੰਡਾਰ ਅਖੂਟ ਅਤੋਲ ॥੨॥ଅକ୍ଷୟ ଏବଂ ଅତୁଲ୍ୟ ଭଣ୍ଡାର ଭରି ରହିଛି ॥2॥ ਖਾਵਹਿ