ਲਿਖੇ ਬਾਝਹੁ ਸੁਰਤਿ ਨਾਹੀ ਬੋਲਿ ਬੋਲਿ ਗਵਾਈਐ ॥ભાગ્ય વગર જ્ઞાન પ્રાપ્ત થતું નથી અને મનુષ્ય નિરર્થક જ મૌખિક વાતો કરતા પોતાનું જીવન નષ્ટ કરી દે છે. ਜਿਥੈ ਜਾਇ ਬਹੀਐ ਭਲਾ ਕਹੀਐ ਸੁਰਤਿ ਸਬਦੁ ਲਿਖਾਈਐ ॥જ્યાં પણ જઈને અમે બેસીએ છીએ, ત્યાં શુભ ગુણોની વાતો કરવી જોઈએ અને પરમાત્માના નામને હૃદયમાં અંકિત કરવું જોઈએ. ਕਾਇਆ ਕੂੜਿ
ਜਿਹਵਾ ਸਚੀ ਸਚਿ ਰਤੀ ਤਨੁ ਮਨੁ ਸਚਾ ਹੋਇ ॥ જીભ સાચી છે જે સત્યની સાથે રંગાયેલી છે. આ રીતે શરીર તેમજ મન પણ સત્ય થઈ જાય છે. ਬਿਨੁ ਸਾਚੇ ਹੋਰੁ ਸਾਲਾਹਣਾ ਜਾਸਹਿ ਜਨਮੁ ਸਭੁ ਖੋਇ ॥੨॥સાચા પરમેશ્વર સિવાય કોઈ બીજાનું યશોગાન કરવાથી મનુષ્ય પોતાનું આખુ જીવન વ્યર્થ જ ગુમાવીને ચાલ્યો જાય છે ॥૨॥ ਸਚੁ ਖੇਤੀ
ਤੁਧੁ ਆਪੇ ਕਾਰਣੁ ਆਪੇ ਕਰਣਾ ॥તું પોતે જ કારણ અને તું જ કરનાર છે. ਹੁਕਮੇ ਜੰਮਣੁ ਹੁਕਮੇ ਮਰਣਾ ॥੨॥તારા હુકમમાં જ જીવોનો જન્મ થાય છે અને તારા હુકમમાં તેનું મૃત્યુ થાય છે ॥૨॥ ਨਾਮੁ ਤੇਰਾ ਮਨ ਤਨ ਆਧਾਰੀ ॥તારું નામ જ મારું મન તેમજ શરીરનો સહારો છે. ਨਾਨਕ ਦਾਸੁ ਬਖਸੀਸ ਤੁਮਾਰੀ ॥੩॥੮॥દાસ નાનક પર તો
ਜਪਿ ਜੀਵਾ ਪ੍ਰਭ ਚਰਣ ਤੁਮਾਰੇ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥તારા ચરણોમાં જાપ કરતા જ જીવંત રહું ॥૧॥વિરામ॥ ਦਇਆਲ ਪੁਰਖ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਭ ਦਾਤੇ ॥હે દાતા પ્રભુ! તું ખુબ દયાળુ તેમજ સર્વશક્તિમાન છે ਜਿਸਹਿ ਜਨਾਵਹੁ ਤਿਨਹਿ ਤੁਮ ਜਾਤੇ ॥੨॥તે જ તને જાણે છે, જેને તું સમજ આપે છે ॥૨॥ ਸਦਾ ਸਦਾ ਜਾਈ ਬਲਿਹਾਰੀ ॥હું હંમેશા જ તારા પર બલિહાર
ਧਨੁ ਧੰਨੁ ਗੁਰੂ ਗੁਰ ਸਤਿਗੁਰੁ ਪੂਰਾ ਨਾਨਕ ਮਨਿ ਆਸ ਪੁਜਾਏ ॥੪॥હે નાનક! મારો સંપૂર્ણ ગુરુ-સદ્દગુરુ ધન્ય-ધન્ય છે, જે મારા મનની આશા પૂર્ણ કરે છે ॥૪॥ ਗੁਰੁ ਸਜਣੁ ਮੇਰਾ ਮੇਲਿ ਹਰੇ ਜਿਤੁ ਮਿਲਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਵਾ ॥હે હરિ! મને મારો સજ્જન ગુરુ મળાવી દે, જેનાથી મળીને હું હરિ-નામનું ધ્યાન કરતો રહું. ਗੁਰ ਸਤਿਗੁਰ ਪਾਸਹੁ ਹਰਿ ਗੋਸਟਿ
ਗੁਰੁ ਪੂਰਾ ਮੇਲਾਵੈ ਮੇਰਾ ਪ੍ਰੀਤਮੁ ਹਉ ਵਾਰਿ ਵਾਰਿ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਕਉ ਜਾਸਾ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥સંપૂર્ણ ગુરુ જ મને મારા પ્રિયતમ-પ્રભુથી મેળવે છે અને પોતાના ગુરુ પર હું કરોડો વાર બલિહાર થાવ છું ॥૧॥વિરામ॥ ਮੈ ਅਵਗਣ ਭਰਪੂਰਿ ਸਰੀਰੇ ॥મારૂં આ શરીર અવગુણોથી પરિપૂર્ણ છે ਹਉ ਕਿਉ ਕਰਿ ਮਿਲਾ ਅਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਪੂਰੇ ॥੨॥પછી હું પોતાના ગુણોથી ભરપૂર
ਗੁਰਮੁਖਿ ਮਨ ਮੇਰੇ ਨਾਮੁ ਸਮਾਲਿ ॥હે મન! તું ગુરુના માધ્યમથી પરમાત્માના નામની પ્રાર્થના કર; ਸਦਾ ਨਿਬਹੈ ਚਲੈ ਤੇਰੈ ਨਾਲਿ ॥ ਰਹਾਉ ॥તે હંમેશા જ તારો સાથ નિભાવશે અને પરલોકમાં પણ તારી સાથે ચાલશે ॥વિરામ॥ ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਾਤਿ ਪਤਿ ਸਚੁ ਸੋਇ ॥તે સત્ય સ્વરૂપ પરમેશ્વર જ ગુરુમુખોની જાતિ તેમજ માન-પ્રતિષ્ઠા છે. ਗੁਰਮੁਖਿ ਅੰਤਰਿ ਸਖਾਈ ਪ੍ਰਭੁ ਹੋਇ ॥੨॥ગુરુમુખોનાં
ਵਡਹੰਸੁ ਮਹਲਾ ੩ ॥વડહંસ મહેલ ૩॥ ਮਾਇਆ ਮੋਹੁ ਗੁਬਾਰੁ ਹੈ ਗੁਰ ਬਿਨੁ ਗਿਆਨੁ ਨ ਹੋਈ ॥માયાનો મોહ ઘોર અંધકાર છે તેમજ ગુરુ વગર જ્ઞાનનો દીવો પ્રગટતો નથી. ਸਬਦਿ ਲਗੇ ਤਿਨ ਬੁਝਿਆ ਦੂਜੈ ਪਰਜ ਵਿਗੋਈ ॥੧॥જે મનુષ્ય શબ્દ-ગુરુમાં લીન થાય છે, તે જ આ તથ્યને સમજે છે નહીંતર દ્વેતભાવમાં ફસાઈને આખી દુનિયા તૂટી રહી છે ॥૧॥
ਨਾ ਮਨੀਆਰੁ ਨ ਚੂੜੀਆ ਨਾ ਸੇ ਵੰਗੁੜੀਆਹਾ ॥તારી પાસે ન તો બંગડી પહેરાવનાર મણિહાર છે, ન સોનાની બંગડી છે અને ન કાચની બંગડી છે. ਜੋ ਸਹ ਕੰਠਿ ਨ ਲਗੀਆ ਜਲਨੁ ਸਿ ਬਾਹੜੀਆਹਾ ॥જે હાથ પતિ-પ્રભુના ગળાની સાથે લાગતા નથી, તે હાથ આગમાં સળગી જાય છે. ਸਭਿ ਸਹੀਆ ਸਹੁ ਰਾਵਣਿ ਗਈਆ ਹਉ ਦਾਧੀ ਕੈ ਦਰਿ ਜਾਵਾ
ੴ ਸਤਿ ਨਾਮੁ ਕਰਤਾ ਪੁਰਖੁ ਨਿਰਭਉ ਨਿਰਵੈਰੁ ਅਕਾਲ ਮੂਰਤਿ ਅਜੂਨੀ ਸੈਭੰ ਗੁਰਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥પરમેશ્વર એક છે, તેનું નામ સત્ય છે, તે આખી સૃષ્ટિ-મનુષ્યજાતિને બનાવનાર છે, તે સર્વશક્તિમાન છે, તે નીડર છે, તેની કોઇથી દુશ્મની નથી એટલે પ્રેમની મૂર્તિ છે, તે કાલાતીત, તે જન્મ-મરણથી રહિત છે, તે આપમેળે પ્રકાશમાન થયો છે અને ગુરુ-કૃપાથી લાભ થાય છે. ਰਾਗੁ