ਭੈ ਭ੍ਰਮ ਬਿਨਸਿ ਗਏ ਖਿਨ ਮਾਹਿ ॥પળમાં તેના ભ્રમ-ભય નાશ થઈ જાય છે, ਪਾਰਬ੍ਰਹਮੁ ਵਸਿਆ ਮਨਿ ਆਇ ॥੧॥કારણ કે પરબ્રહ્મ મનમાં આવી વસે છે ॥૧॥ ਰਾਮ ਰਾਮ ਸੰਤ ਸਦਾ ਸਹਾਇ ॥પ્રભુ સંતોનો હંમેશા સહાયક છે, ਘਰਿ ਬਾਹਰਿ ਨਾਲੇ ਪਰਮੇਸਰੁ ਰਵਿ ਰਹਿਆ ਪੂਰਨ ਸਭ ਠਾਇ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ઘર-બહાર બધામાં સંપૂર્ણ રૂપથી પરમેશ્વર જ વ્યાપ્ત છે ॥૧॥વિરામ॥
ਸਰਬ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਨ ਕਰਣੇ ॥તે બધી કામનાઓને પૂર્ણ કરનાર છે. ਆਠ ਪਹਰ ਗਾਵਤ ਭਗਵੰਤੁ ॥આઠ પ્રહર પરમાત્માના ગુણ ગા ਸਤਿਗੁਰਿ ਦੀਨੋ ਪੂਰਾ ਮੰਤੁ ॥੧॥સદ્દગુરૂએ આ સંપૂર્ણ મંત્ર આપ્યો છે ॥૧॥ ਸੋ ਵਡਭਾਗੀ ਜਿਸੁ ਨਾਮਿ ਪਿਆਰੁ ॥જેનો પ્રભુ-નામથી અતુટ પ્રેમ છે, તે જ ભાગ્યશાળી છે, ਤਿਸ ਕੈ ਸੰਗਿ ਤਰੈ ਸੰਸਾਰੁ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥તેની સંગત કરીને સંસારનો
ਮੂਲ ਬਿਨਾ ਸਾਖਾ ਕਤ ਆਹੈ ॥੧॥મૂળ વગર ભલે ડાળી કઈ રીતે થઈ શકે છે ॥૧॥ ਗੁਰੁ ਗੋਵਿੰਦੁ ਮੇਰੇ ਮਨ ਧਿਆਇ ॥હે મન! ગુરુ-પરમાત્માનું મનન કર, ਜਨਮ ਜਨਮ ਕੀ ਮੈਲੁ ਉਤਾਰੈ ਬੰਧਨ ਕਾਟਿ ਹਰਿ ਸੰਗਿ ਮਿਲਾਇ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥તે જન્મ-જન્માંતરની ગંદકી ઉતારીને અને બધા બંધનોને કાપીને પ્રભુ સાથે મળાવી દે છે ॥૧॥વિરામ॥ ਤੀਰਥਿ ਨਾਇ ਕਹਾ ਸੁਚਿ
ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਪਿਓ ਹਰਿ ਕਾ ਨਾਉ ॥ગુરુની નજીકમાં હરિ-નામનું જાપ કર્યું છે. ਬਿਸਰੀ ਚਿੰਤ ਨਾਮਿ ਰੰਗੁ ਲਾਗਾ ॥પ્રભુ-નામમાં એવો રંગ લાગ્યો છે કે બધી ચિંતા ભુલાઈ ચૂકી છે અને ਜਨਮ ਜਨਮ ਕਾ ਸੋਇਆ ਜਾਗਾ ॥੧॥જન્મ-જન્માંતરના અજ્ઞાનમાં સુતેલું મન જાગૃત થઈ ગયું છે ॥૧॥ ਕਰਿ ਕਿਰਪਾ ਅਪਨੀ ਸੇਵਾ ਲਾਏ ॥પોતાની કૃપા કરી સેવામાં લગાવ્યો છે, ਸਾਧੂ ਸੰਗਿ
ਕਰਿ ਕਿਰਪਾ ਨਾਨਕ ਸੁਖੁ ਪਾਏ ॥੪॥੨੫॥੩੮॥હે પ્રભુ! નાનકની વિનંતી છે કે કૃપા કર, કેમ કે સુખ પ્રાપ્ત થાય ॥૪॥૨૫॥૩૮॥ ਭੈਰਉ ਮਹਲਾ ੫ ॥ભૈરઉ મહેલ ૫॥ ਤੇਰੀ ਟੇਕ ਰਹਾ ਕਲਿ ਮਾਹਿ ॥હે માલિક! આ ગાઢ કળિયુગમાં તારા આશરે જ રહું છું અને ਤੇਰੀ ਟੇਕ ਤੇਰੇ ਗੁਣ ਗਾਹਿ ॥તારા આશરે તારા જ ગુણ ગાઉં છું. ਤੇਰੀ ਟੇਕ
ਭੈਰਉ ਮਹਲਾ ੫ ॥ભૈરઉ મહેલ ૫॥ ਨਿਰਧਨ ਕਉ ਤੁਮ ਦੇਵਹੁ ਧਨਾ ॥હે પ્રભુ! જેને તું નામ દે છે, તે નિર્ધનથી ધનવાન બની જાય છે, ਅਨਿਕ ਪਾਪ ਜਾਹਿ ਨਿਰਮਲ ਮਨਾ ॥તેના અનેક પાપ દૂર થઈ જાય છે અને મન નિર્મળ થઈ જાય છે, ਸਗਲ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਨ ਕਾਮ ॥ ਭਗਤ ਅਪੁਨੇ ਕਉ ਦੇਵਹੁ ਨਾਮ ॥੧॥તેની બધી કામનાઓ
ਦੁਖੁ ਸੁਖੁ ਹਮਰਾ ਤਿਸ ਹੀ ਪਾਸਾ ॥અમારું દુઃખ અથવા સુખ બધું તેની પાસે છે. ਰਾਖਿ ਲੀਨੋ ਸਭੁ ਜਨ ਕਾ ਪੜਦਾ ॥જે બધા ભક્તજનોની લાજ બચાવે છે, ਨਾਨਕੁ ਤਿਸ ਕੀ ਉਸਤਤਿ ਕਰਦਾ ॥੪॥੧੯॥੩੨॥નાનક તો તેના જ વખાણ કરે છે ॥૪॥૧૯॥૩૨॥ ਭੈਰਉ ਮਹਲਾ ੫ ॥ભૈરઉ મહેલ ૫॥ ਰੋਵਨਹਾਰੀ ਰੋਜੁ ਬਨਾਇਆ ॥રોનાર મનુષ્યએ રોવાનો નિયમ બનાવ્યો છે, ਬਲਨ
ਜਿਸੁ ਲੜਿ ਲਾਇ ਲਏ ਸੋ ਲਾਗੈ ॥પ્રભુ જેને પોતાની લગાનમાં લગાવી લે છે, તે જ લાગે છે અને ਜਨਮ ਜਨਮ ਕਾ ਸੋਇਆ ਜਾਗੈ ॥੩॥તેનું-જન્મ-જન્મનું સુતેલું મન જાગૃત થઈ જાય છે ॥૩॥ ਤੇਰੇ ਭਗਤ ਭਗਤਨ ਕਾ ਆਪਿ ॥હે પ્રભુ! ભક્તગણ તારા જ છે અને તું પોતે ભક્તોનો છે, ਅਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਆਪੇ ਜਾਪਿ ॥પોતાની મહિમાનો જાપ તું
ਸਭ ਮਹਿ ਏਕੁ ਰਹਿਆ ਭਰਪੂਰਾ ॥બધામાં એક પરબ્રહ્મ જ સંપૂર્ણ રૂપથી પુષ્કળ છે. ਸੋ ਜਾਪੈ ਜਿਸੁ ਸਤਿਗੁਰੁ ਪੂਰਾ ॥જેને સંપૂર્ણ સદ્દગુરુ પ્રાપ્ત થઈ જાય છે, તે જ તેનું જાપ કરે છે. ਹਰਿ ਕੀਰਤਨੁ ਤਾ ਕੋ ਆਧਾਰੁ ॥પ્રભુનું કીર્તન જ તેનો આશરો બની જાય છે ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਜਿਸੁ ਆਪਿ ਦਇਆਰੁ ॥੪॥੧੩॥੨੬॥હે નાનક! જેના પર પ્રભુ પોતે
ਰੋਗ ਬੰਧ ਰਹਨੁ ਰਤੀ ਨ ਪਾਵੈ ॥રોગોના બંધનમાં પડીને તેને જરા પણ ઠેકાણું મળતું નથી અને ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਰੋਗੁ ਕਤਹਿ ਨ ਜਾਵੈ ॥੩॥સદ્દગુરુ વગર તેના રોગ ક્યારેય દૂર થતા નથી ॥૩॥ ਪਾਰਬ੍ਰਹਮਿ ਜਿਸੁ ਕੀਨੀ ਦਇਆ ॥પરબ્રહ્મે જેના પર પણ દયા કરી છે, ਬਾਹ ਪਕੜਿ ਰੋਗਹੁ ਕਢਿ ਲਇਆ ॥તેને બાવડાથી પકડીને રોગોથી મુક્ત કરી દીધો છે.